بپذيريم كه اين نوع تحريف در مصاحفى كه قبل از عهد عثمان رايج بوده‌اند محقق شده بوده است و قرآن موجود در زمان ما كه بر مبناى نسخه عثمان است ، هيچ زيادت و يا نقيصه‌اى ندارد . معناى چهارم : تحريف به اين صورت كه يك آيه در قرآن كم يا زياد شده است ، اما قرآن منزل محفوظ است . تحريف به اين معنى نيز در قرآن به جز آيه شريفه « بسم اللَّه الرحمن الرحيم » كه مسلمانان اجماع دارند پيامبر صلى الله عليه و آله قبل از هر سوره‌اى آن را مىخوانده است ، در هيچ قسمت قرآن واقع نشده است . در اين مورد نيز اهل سنّت اختلاف نظر دارند در اين كه آيا آن از قرآن است يا خير ؛ جمعى قائلند كه از قرآن است و برخى معتقدند كه از قرآن نيست . اما شيعه اماميه قائل است كه قطعاً از قرآن است و اجماع دارند كه آن جزء هر سوره‌اى است غير از سوره توبه . معناى پنجم : تحريف به زيادت يعنى برخى از آيات مصحفى كه امروز در اختيار ما قرار دارد ، غير از قرآن حقيقى است كه بر پيامبر نازل شده است . در ميان مسلمين دو گروه اعتقاد به وجود زيادت در قرآن دارند . الف : عجارده اينان پيرون عبدالكريم بن عَجْرَدْ كه از بزرگان خوارج است به شمار مىروند . اين گروه معتقدند كه سوره مباركه يوسف جزء قرآن نيست . ب : به ابن مسعود نسبت داده شده است كه معتقد است « معوذتين » از قرآن نيستند . غير از اين دو گروه بقيه مسلمين اجماع بر بطلان اين نوع از تحريف دارندو بطلان آن را امرى ضرورى مىدانند .